De brugfunctionaris kan een wereld van een verschil maken

“Een brugfunctionaris vormt de brug tussen ouders, kinderen, school en externe organisaties”, legt Jantien uit. Ze is brugfunctionaris op de Bossche Vakschool, één van de scholen die hiervoor drie jaar landelijke subsidie ontvangen. Op Kindcentrum De Pionier werkt Diana als brugfunctionaris: “Goed meekomen op school is niet voor ieder kind vanzelfsprekend. Omdat het thuis niet goed gaat bijvoorbeeld of omdat de middelen ontbreken. Door dat te voorkomen of vroegtijdig te signaleren en aan te pakken, proberen we voor ieder kind dezelfde kansen te creëren.”

Joyce is brugfunctionaris op Basisschool Het Rondeel: “Natuurlijk weten docenten en mentoren vaak al heel veel van een leerling, maar hen ontbreekt het vaak aan tijd om er iets mee te doen. Ook omdat de oorzaken geregeld buiten school liggen: armoede, huiselijk geweld, moeilijkheden thuis. En soms gaat het om heel praktische dingen zoals een winterjas, zwemles of een bril. Als jij voor de klas staat en je moet daarover een instantie bellen die alleen maar tijdens kantoortijden bereikbaar is, houdt het al snel op. Nu doen wij dat: wij constateren dat er iets niet lekker loopt en gaan ermee aan de slag . Zo ontzorgen we de leerkrachten, zodat zij zich volledig kunnen richten op goed lesgeven.

Aandachtswijken

De Bossche brugfunctionarissen werken voornamelijk in de ‘focuswijken’, de buurten waar financiële problemen, onveiligheid en stress veel voorkomen. Joyce: “Je ziet dat ouders daar vaak hun situatie wel willen veranderen, maar niet weten waar ze moeten beginnen. Of ze hebben er de energie niet voor.” Jantien: “Als je constant in de overlevingsstand staat, is vooruitdenken heel lastig. Dan leef je van dag tot dag. Wij proberen bij hen ruimte te maken voor verandering, bieden extra denkkracht.”

Hoe ziet een gemiddelde dag van een brugfunctionaris eruit? Joyce: “Die bestaat niet, iedere dag brengt iets anders. Ik sta ’s ochtends bij de schoolpoort en ’s middags op het plein; vertrouwen bouw je op door zichtbaar te zijn. En dan spreek ik leerlingen en ouders aan, of ze komen naar mij. En ik word gebeld, gemaild, geappt. De hele dag door, ook ’s avonds en in het weekend.” Diana: “Soms komt een ouder huilend binnen omdat door een scheiding ineens alles is weggevallen: inkomen, huis, zekerheid. Dan luister je, denk je mee en verwijs je door.” Joyce: “Ik ga ook mee naar de huisarts als dat nodig is. Of ik regel een tandartsafspraak, een aanvraag voor de Voedselbank. Dat kleine beetje hulp kan een wereld van verschil maken.”

Aan de hand

Het benaderen van ouders luistert nauw, weten de drie. Joyce: “Zeker. Je moet heel zorgvuldig zijn. Als een kind bijvoorbeeld kleding draagt die te klein is, begin ik niet over geld. Ik zeg dat ik bang ben dat het kind ermee gepest wordt en vraag of ik kan helpen. Dan raken ouders gemotiveerd. Iedereen wil tenslotte het beste voor zijn kind.” Jantien: “Wij staan naast de ouders. Nemen ze aan de hand, soms letterlijk. Maar het doel is altijd dat ze daarna zelf verder kunnen. En je ziet ook dat dat gebeurt.”

Diana: “Als een moeder, die ik voorheen nooit zag, op een dag durft te zeggen: ‘Mijn kind zit vandaag niet lekker in zijn vel, wil je extra opletten?’ – dan weet ik dat ik op de goede weg zit. Dat vertrouwen is pure winst.” Joyce: “Of als een leerling eindelijk een zwemdiploma haalt of weer kan sporten, en daardoor helemaal opleeft. Dan besef je: het zaadje dat ik hier geplant heb, kan later weleens het verschil maken.”

Meer weten over brugfunctionarissen?

Lees het (gratis) artikel van Tim ‘S Jongers op de website van De Correspondent.